هیچ مردی نمی خواهد

عاشق زنی شود 

که در سیرک کار می کند

از آن زن ها که باید روی طناب راه بروند

عاشق زنی شود

که هر لحظه ممکن است 

سقوط کند

و اگر سقوط نکند

هزارها نفر برایش 

کف می زنند.

                                                                                  سارا محمدی اردهالی

1-یک پایان دیگر؛ ادم از همین پایان هاست که شروع می شود

ویا گاهی هم تمام میشود.........

2-قطعا در دنیای رئال این هیچ مطلق نبوده ونیست و شاید قابلیت این را داشته باشد که "هر" را هم به جای خود بنشاند ولی در دنیای شاعر و در فضای گفتمان این شعر هیچ قدرت مطلق است و اصلا  همه ی بر دل نشستن این شعر گویی از همین هیچ  مطلق جان می گیرد

با دن کیشوت از این جاده گذشتیم/مهدی صمدانی

هاله ی سحابی...خبر رو طوری میخونم انگار که اتفاق و رخداد غیر طبیعی نیس، انگار که یه نمایشنامه ای نوشته شده باشه و اجرا شده باشه....انگار این اخبارهای دهشتناک بی تاثیر شدن، بیشتر بخشی از امور روزانه شدن...همین اخباری که وقتی در ورای صفحات خبری قرار میگیرن درست مرکز زندگی خانواده ای هستن که فاجعه و نیستی اون خونواده رو رقم می زنن....وای سرگیجه اوره گاهی فک کردن به این دنیایی که توش روزانه نفس می کشیم بهت اور و حیرت اوره..........

دکتر خرمایی امروز فرمودن که دکتر پاینده اشتباه می کنه که می گه:"جامعه ی یونان اگر ان فضای باز و بی محدودیت را در اندیشه و ازادی بیان نداشت ارسطویی به وجود نمیامد که فلسفه ی غرب با همه ی تاریخ و فراز و نشیب هایش شکل بگیرد"

 و در ادامه هم فرمودن که:هیچ ارتباطی بین دموکراسی و نبود تفکر انتقادی نیست، و پاینده به اشتباه بین نقد ادبی و وجود دموکراسی رابطه ی مستقیم برقرار می کند...
بعله دقیقا قرار هست  معنی شناسی و بخصوص تحلیل گفتمان رو با این استاد بگذرونم که به ساده ترین پایه ی وجود دموکراسی هم حتی واقف نیست و گناه همه چیز را فقط بر گردن تنبلی و شخصیت های دانشجوهای امروز می اندازد....استادهای این دانشگاه جز یه مشت مقررات خشک و بیهوده هیچی چیز دیگه ای تو چنته ندارن...حتی استاد های همدان تو این رشته تالیف داشتن و اینها هیچ !فقط...باید خفه خون گرفت، سه تا استاد محاصره م کردن دوتا ولایی و یکی هم که ظاهرا غیر ولاییی وسه تیغه ولی تفکرش دستکم از یک دیکتاتور نیست
ایشون هیچ مجالی به دانشجو هاشون واسه بحث و ابراز عقیده نمی دن و فقط شاکی هستن که چرا دانشجوی امروز فقط اهل امتحان دادن و نمره گفتن هست و اصلا علاقه و انگیزه ای به مباحثه و تفکر و انتقاد  نداره!

میم حتی بعد اینکه با دستهای خودش هم زیپ کیف بنده رو بسته تازه کنار ایستگاه سرویس ها هم با شوخی و خنده وکمی هم صمیمانه: تو چرا حواست نیس، بابا نوار بهداشتی توی کیفت داری ها!
-خب حواسم نبوده حالا اگه یه تکه پارچه هم بود اینقده مهم بود؟
-پارچه رو با پد مقایسه می کنی؟
-خب اره، مگه چیه؟ بیولوژی بدنته!چرا باید اینقدر در برابرش شرمسار باشی؟

این گوشه ی بسته ی صورتی پد بنده  که هیچ وقت خدا بلد نیستم این زیپ کیفمو عین زیپ دهنم ببندم کمی -تازه شاید-توسط یکی از این اساتید امروز بعد از امتحان رویت شد که البته گمون نمی کنم...چون کیفم درست زیر تریبون ایشون تو دستهام بود و زاویه ی دیدی نداشت به پایین تریبون... حالا ...الی الله یا دیده شده یا نشده ؛اصلا چه اهمیتی داره که دیده شده باشه؟!نه خیر خیلی هم اهمیت داره!...واسه من و اون استاد هم که نداشته باشه واسه نسوان همکلاسیم که از همجنسان من هستند و باید که همیشه از حیثیت زنانگی شون به جای دفاع کردن مراقبت کنن بسیار تا بسیار اهمیت داره!!!....اصلا همه ی نجابت و شرافت و انسانیت زن در این بوده که هرچه بیولوژی قسمتهای فوقانی وتحتانی و داخلی هست همیشه در پستویی ، دخمه یی جایی پنهان بماند...و تنها در خفا و جمع های زنانه ی پر از پچ پچه عریان شود و جالب این جاست که وقتی یه مشت خاله و خانباجی -چه قدیمی و با چارقد ؛چه امروزی و با موهای مش زده و فر شده و پشت چشمهای چند رنگ-در دایره ی تنگ خودشون از فوقانی ها و تحتانی ها و داخلی ها هم حرف می زنن انچنون با اب و تاب حرافی میکنن ا نگار که از یگانه افتخارات و قهرمانی ا و دلاوریهای جنگجویانه شان تعریف و تمجید کنند و...
از این شش-هفت نسوان همراه بنده چشاشون یا چا رتا می شه یا سکوت اختیار میکنن وقتی که میگم مگه چه ایرادی داره؟ و می فهمن که پریود بودن من یا مامانم توی خونه در برابر پدر و برادرم یه مورد طبیعیه....خوبه که دس تنها نمی مونم ؛ فری هم مورد خونواده ی عموش رو می اندازه وسط....

من ادم اروم وقرار داشتن نیستم،شاید هم میل به تغیییر هس که همش زیر پوستم میدوه ....مث این چن روز که منتظر رتبه ها بودم و دیوانه وار دلم می خواد فضای زندگیم عوض شه...ولی فکر کردن به مامان و فشارهای مالی که ممکنه متحمل بشه شده بازدارنده ی من!!!

دل به دریا زدن یه طرف قضیه ست و خودخواهی به خرج ندادن هم یه ور دیگه!

بی نهایت از دست خودم عصبانی ام....بی نهایت!!!!!!!!!!!!

چاره ش صبوری و عجله نکردن بود....خسته ام از دست این خصلت خودم....من بی اندازه عجول و بی طاقتم....

آدرس خونه رو از مامان گرفته بود؛تو میوه فروشی سر بامداد دیده بودن هم رو...مامان با این حافظه ی فوقالعاده ش باز منو انداخت تو هچل دوست یابی های قدیمی....دوازده ساله که ندیدمش و دوازده ساله که ازدواج کرده و یک ماهه که برا بار دوم جدا شده...

به روزهای دبیرستان که بر می گردم و به نیمکتها و ساعتهای امتحان که نگاه میکنم ،می بینم همیشه فرار میکرد....وقتهایی که درس نخونده بود و امتحان بود غایب می شد...هراس داشت واسه نشستن سر جلسه ای که قراره کاغذش رو سیاه نکنه....

کمی یاد شیرین می افتم، بیشتر به فرار و رها شدن فک می کنه تا ساختن...نمی دونم اگه من واقعا تو موقعیت این ها بودم چه میکردم؟ باز هم این قدر مصمم بودم که حاضر نباشم هرگز با ادمی زندگی کنم که علاقه و مهرو محبتی بهش ندارم و فقط ادای دوست داشتن رو درارم؟؟؟؟؟

هنوز بوسه ی خیس دخترکش روی صورتمه، کلی تف مالیم کرد....بچه ی شیرینی بود..مو فرفری و شیرین زبون...خودخواهانه ست که بعد رفتنش بیشتر به خودمم فک می کنم و هی می خوام به خودم پوئن مثبت بدم ولی واقعا امروز دلم میخواست یه مثبت درشت وگنده به خودم بدم...خوشحالم که ادم فرار کردن نبوده امو نیستم،خوشحالم که هیچ وقت از ادمی به ادمی دیگه پناه نبردم،از بحرانی به ماوایی فرار نکردم،خوشحالم که همیشه انتخاب کردم و خواستم؛شاید خیلی حماقت ها کرده باشم؛ولی هیچ وقت نگفتم من فریب خوردم ...شاید خیلی از اشتباهها ازم سر زده باشه....ولی هیچ وقت فرار نکردم....